«Σε αντίθετες κατευθύνσεις»


Ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου είναι η μοναξιά… Και δεν είναι απαραίτητο να είσαι μόνος για να το καταλάβεις… ακόμα και σε χιλιάδες κόσμου, η ψυχή σου μπορεί να κραυγάζει για να βρει το «άλλο μισό».
Και όμως… ο μεγαλύτερος φόβος θα έπρεπε να είναι ο φόβος της δειλίας μπροστά στην Ευτυχία.
«Αν τολμούσα; Μήπως με απορρίψει;» και λοιπά και λοιπά…
Κρίμα…

—– —–

Χιόνι…
Παγωνιά…
Όχι τόσο έξω, αλλά μέσα … στην ψυχή.
Κι αυτή η παγωνιά δύσκολα βρίσκει γιατρειά όσο περνάνε τα χρόνια, δύσκολα χάνεται.

Κάθεται μόνη στη στάση του λεωφορείου.
Θλιμμένη … απογοητευμένη… χωρίς τη Σπίθα της Ζωής να λάμπει στα μάτια.
Τα χέρια στις τσέπες … να ζεσταθούν λίγο μιας και δεν είναι κάποιος κοντά να την αγκαλιάσει και να της τα τρίψει με τη ζεστασιά της καρδιάς του.
Τον κοιτάζει απέναντι, κλεφτά, μη φανεί «λίγη» μπροστά του.
Μη φανεί μόνη … δεν πρέπει. Και είναι τόσο όμορφος … τόσο αρρενωπός…
Τι θα πει αυτός αν του χαμογελάσει; Θα την περάσει για αποτυχημένη και πεινασμένη».
Αχ και να ‘ξερε …
Πόσο θα ‘θελε το βράδυ που θα σχολάσει από τη δουλειά να γυρίσει σπίτι και να την περιμένει ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στο τραπέζι… δίπλα στις μαθητικές τσάντες των παιδιών … Και να μη χρειαστεί ποτέ να ξαναντικρύσει αυτό το τεράστιο μουντό, κρύο, άδειο σπίτι που την περιμένει κάθε βράδυ…
Αχ και να ερχόταν να της μιλήσει…
Να της πιάσει την κουβέντα… να ανταλλάξουν τηλέφωνα… να βγουν για φαγητό… να μείνουν μαζί… να παντρευτούν… να κάνουν παιδιά… εγγόνια… να γεράσουν μαζί… και αν είναι τυχεροί να πεθάνουν στον ύπνο τους στα βαθιά γεράματα…
Μαζί…
Αχ και να ερχόταν να της μιλήσει…

Τη βλέπει απέναντι… η καρδιά του σκίρτησε όταν την πρόσεξε, σαν να την ξέρει χρόνια.
Μα όχι … ιδέα του.. αν ήταν έτσι θα τον κοίταζε και αυτή.
Τώρα που και που του ρίχνει καμιά κλεφτή ματιά αδιαφορίας, έτσι, να περνάει η ώρα μέχρι να έλθει το λεωφορείο της.
Κρίμα… τη βλέπει τόσο αγέρωχη, σίγουρα δεν είναι μόνη στη ζωή, σίγουρα για κάποιον νοιάζεται, θα ήθελε τόσο να πάει να της μιλήσει.
Να του σβήσει με ένα φιλί τη δίψα του για Αγάπη …
Μα είναι δειλός… και δε βοηθάει και αυτή.
Αχ και να τον κοίταζε … αχ και να του χαμογελούσε λίγο, έτσι, ίσα ίσα για το «πράσινο φως» να προχωρήσει.

Θα πήγαινε να της μιλήσει … θα αντάλλασαν τηλέφωνα… θα έβγαιναν για φαγητό… θα έμεναν μαζί… θα παντρευόντουσαν… θα έκαναν παιδιά… εγγόνια… θα γερνούσαν μαζί… και αν ήταν αρκετά τυχεροί, θα πέθαιναν στον ύπνο τους στα βαθιά τους γεράματα…
Μαζί…
Αχ και να του χαμογελούσε λίγο…

Εκείνη συνεχίζει να αδιαφορεί αγέρωχη.
Εκείνος συνεχίζει να ικετεύει για ένα βλέμμα.
Δύο λεωφορεία έρχονται… από αντίθετες κατευθύνσεις.
Δύο άνθρωποι, θύματα του εγωισμού τους, λιπόψυχοι μπροστά στην εκδοχή της απόρριψης, επιβιβάζονται και χάνονται…
Μόνοι…

Σε αντίθετες κατευθύνσεις…

© 2011 Νικόλαος Παναγοδημητρόπουλος

About Nick

Official Website www.arkadian.gr
Gallery | This entry was posted in Δοκίμια. Bookmark the permalink.

6 Responses to «Σε αντίθετες κατευθύνσεις»

  1. Ο/Η ΚΑΛΥΨΩ λέει:

    καλοριζικο;)

  2. Ο/Η OLGA MANI λέει:

    ΚΟΙΤΑ ΝΙΚΟΛΑ,Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΓΡΑΦΕΙΣ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ,ΠΕΙΘΑΡΧΗΜΕΝΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΛΟΓΟ ΜΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΜΙΑ ΖΕΣΤΗ ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ(ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΠΕΣΙΜΙΣΤΙΚΗ) ΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΤΥΧΩΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ,ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΣΕ ΔΙΑΒΑΖΩ,ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΙ ΣΧΟΛΙΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΣΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΠΟΥ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΧΟΛΙΩΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΑ ΚΑΙ ΑΝΕΠΑΡΚΗ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΣΟΥ. ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΑΠΕΙΝΑ ΚΑΙ ΑΠΛΑ ,ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!!!

  3. Ο/Η OLGA MANI λέει:

    ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΟΥ ΧΡΥΣΩΣΩ ΤΟ ΧΑΠΙ,ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ, ΟΤΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΥΠΩΝΕΙΣ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ ΟΛΟ ΑΥΤΟ…ΘΕΛΕΙ ΤΕΧΝΗ……ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ….ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΑΡΕΤΕΣ.

  4. Ο/Η Νικόλας λέει:

    Καλησπέρα Όλγα και σε ευχαριστώ θερμά για τα καλά σου λόγια.
    Χμμμ… απλώς αποτυπώνω στο χαρτί (ή μάλλον στην οθόνη) αυτά που μου ψιθυρίζουν οι Μούσες.
    Βασικά στόχος μου είναι να μοιραστώ με τους διαδικτυακούς φίλους κάποιες σκέψεις μου και να ανοίξω θέμα για συζήτηση. Οπότε τα σχόλια είναι παραπάνω από καλοδεχούμενα, μιας και είμαι σίγουρος ότι πολλά παιδιά έχουν να μοιραστούν μαζί μας σκέψεις πολύ καλύτερες από τις δικές μου.

    • Ο/Η OLGA MANI λέει:

      ΝΙΚΟΛΑ,ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΛΕΟΝ ΣΤΙΣ ΜΟΥΣΕΣ,ΙΣΩΣ ΓΙΑΤΙ ΠΑΡΑΣΥΡΘΗΚΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ,ΑΛΛΑ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ Σ ΕΣΕΝΑ,ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΤΟΣΟ ΟΜΟΡΦΑ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΔΙΔΕΙΣ .ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΑΝΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΑΝ ΚΑΛΑ ΛΟΓΙΑ ΠΡΟΣ ΕΣΕΝΑ,ΟΥΤΕ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΑΝΤΑΠΟΔΙΔΕΙΣ ΜΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ,ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗ ΛΕΜΕ.ΑΛΛΩΣΤΕ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΣΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ(ΘΕΤΙΚΑ)ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΑΝ ΕΜΕΝΑ,ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΣΥΜΦΩΝΟΥΣ……..ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΣΥΜΦΩΝΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΣΗ ΑΣΧΗΜΙΑ,ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΝΗΝΕΜΙΑ ΨΥΧΗΣ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΤΕΙΣ ΕΣΥ…..ΟΠΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ,ΙΣΩΣ ΕΓΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΖΗΛΕΥΩ,(ΜΕ ΤΗ ΚΑΛΗ ΕΝΝΟΙΑ),ΟΛΗ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ.!! ΤΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ………ΝΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΩ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΒΡΑΔΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΥΣ ΜΟΥ,ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΑΠΟΡΡΕΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΣΟΥ.ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙΣ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΜΕ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s