Το Όνειρο του Νικόλα: Η Κυρά των Αισθήσεων



Πόση μουντάδα μπορεί να βγάζει ένα δειλινό όταν είσαι μόνος;
Και τι άραγε μου λείπει; Εσύ ή η Ιδέα Σου;
Ένα σημάδι γυρεύω. Απελπισμένος να θυμηθώ κάθε στιγμή μαζί Σου. Κάθε ξεχωριστά μοναδική στιγμή που στεκόσουν πλάι μου, δίνοντας νόημα σε μια ασήμαντη, ανύπαρκτη ζωή χωρίς Εσένα…

Και να … Τα σύννεφα σκίζονται στα δυό και από μέσα ξεπροβάλλει Ήλιος λαμπερός η Θύμησή Σου. Η Θεία Ιδέα που γύρεψε άσπιλο και αμόλυντο Ναό να γίνει Ύλη, να σαρκωθεί στον κόσμο των θνητών, για να μπορέσω εγώ, ο ταπεινός λάτρης του Κάλλους Σου να χορταίνω τις αισθήσεις μου…

Η φωνή Σου … Το μακρόσυρτο ανασάλεμα του αγέρα που μάχεται να βγει από το λατρεμένο στόμα. Κάθε Σου λέξη να ζωγραφίζει χρώματα στα φαντασία μου, εικόνες του Ονείρου που πασχίζουν να διώξουν τη μαυρίλα που έρχεται με το σταμάτημα της ανάσας Σου.

Η μορφή Σου … Τα λαμπερά μάτια, το χαμόγελο να ανασταίνει κόσμους θλίψης που εξαφανίζεται μπρος στην Ελπίδα και την Ευτυχία που με συγκλονίζουν καθώς με κοιτάς.

Το άρωμά σου … Άρωμα μυριάδων ρόδων που απαρνήθηκαν την ύπαρξή τους για να στολίσουν με την ευωδιά τους Εσένα, την Κυρά του Πόθου που αναδύεται στο πέρασμά Σου, σκλαβώνοντας τη Θέληση και τον Νου των ανήμπορων θνητών στο διάβα Σου.

Η γεύση του φιλιού Σου … Νέκταρ τα χείλη Σου, Αμβροσία η γεύση του λατρεμένου στόματος και το φιλί Σου να με κάνει κοινωνό σε ουράνια δείπνα, των θεών ομοτράπεζο να γεύομαι Εσένα, το άγιο Νάμα.

Το άγγιγμά Σου … Η αίσθηση της γυμνής σάρκας επάνω στη δική μου, δύο σπιθαμές ύλης να πάλλουν τις χορδές της Ύπαρξής μου, σε θείες μελωδίες Πόθου και Πλήρωσης, και Εσύ λυράρισσα να υπαγορεύεις το τραγούδι των Σειρήνων στο οποίο υποκύπτω.

Αγάπη … Ο έρωτας έρχεται και φεύγει. Μα η Αγάπη γεννήθηκε με Εσένα μαζί, ήλθε και φώλιασε μέσα μου με την πρώτη ανάσα που έβγαλες στον κόσμο αυτόν. Όταν απαρνήθηκες τη Θεία Φύση Σου για να σαρκωθείς, μόνο για μένα, μόνο για να σε αγκαλιάσω … σάρκα στη σάρκα μου … χτύπος στην καρδιά μου…

Και τα σύννεφα ξανακρύβουν τον Ήλιο…
Η θύμησή Σου σβήνει στη σκέψη μου και τώρα … κενό. Πόσο άδειος νιώθω χωρίς την Ιδέα σου να γεμίζει την ανυπαρξία μου. Άχρηστη η σάρκα μακριά Σου. Τώρα που δε Σε μυρίζω, δε Σ’ ακούω, δε Σε αγγίζω, δε Σε βλέπω, δε Σε φιλώ…

Μονάχα ο νους μου χαϊδεύει την ανάμνησή Σου και η ψυχή μου που φτεροκοπά να βγει απ’ το σαρκίο της, μήπως μπορέσει να σε βρει. Μια ψευδαίσθηση γυρεύει των στιγμών που της χάρισες άλλοτε.

Φευγαλέα να νιώσει την ανακούφιση της αγκαλιάς Σου, το γιάτρεμα κάθε πληγής του γήινου σαρκίου.
Μα τώρα λείπεις .
Και πονάω …

© 2011 Νικόλαος Παναγοδημητρόπουλος

Από την ποιητική συλλογή «Το Δάκρυ του Απόλλωνος»

About Nick

Official Website www.arkadian.gr
Gallery | This entry was posted in Η Τριλογία της Δύναμης … Το Δάκρυ του Απόλλωνα, Ποίηση (αγαπημένες επιλογές). Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s