Η Ελπίδα και ο Λουκάνικος


Στον δρόμο μαζί μας φίλε…
Έχει μειωθεί βλέπεις το φαγητό που έβρισκες στα σκουπίδια…
Προχθές πήγες να πάρεις μισή μπριζόλα που σου μύρισε στον σκουπιδοτενεκέ, αλλά σε πρόλαβε μια κοπέλα γύρω στα 25 που την βούτηξε γρήγορα γρήγορα κοιτάζοντας συνωμοτικά τριγύρω.
Σου έκανε εντύπωση και την ακολούθησες… στο παρκάκι πίσω από το άγαλμα που συνηθίζεις να «βρέχεις» έχει στήσει μια σκηνή…
Βρήκε την ευκαιρία τώρα που είναι “trendy” οι σκηνές στην πλατεία από τους φραγκάτους που κάνουν την πλάκα τους, λέγοντας πως κάνουν «συμπαράσταση» στον δοκιμαζόμενο λαό, να καμουφλαριστεί στους σκηνίτες… δεν έχει πει σε κανέναν πως η τράπεζα της πήρε το σπίτι.

Πλησιάζεις αθόρυβα στο άνοιγμα της σκηνής και η μελαγχολία στα μάτια σου δυναμώνει…
Ένα κοριτσάκι κοντά στα 5 της χρόνια βγάζει μια κραυγή έκπληξης και χαράς.
«Μαμά τι είναι αυτό; Αλήθεια δικό μου;  Είσαι η καλύτερη μανούλα του κόσμου!!!», λέει παίρνοντας τη μισοτελειωμένη μπριζόλα από τα Θυέστεια γεύματα κάποιου Κολωνακιώτη.
Δεν κρατιέσαι και βγάζεις ένα λυπητερό αλύχτισμα…

Τρομαγμένη η νεαρή μάνα γυρνάει και σε κοιτάζει
«Αχ καημενούλι μου… σε άφησα νηστικό. Τί να κάνω όμως; Η Ελπίδα μου πρέπει να φάει…» σου λέει με ένα στοργικό χάδι στο κεφαλάκι σου.
Και μόλις η μικρή τελειώνει από το κρέας που είχε μείνει στην μισοτελειωμένη μπριζόλα, η στοργή της μάνας ταΐζει και σένα…
Ένα ολόκληρο, ξεγυμνωμένο από κάθε ίνα κρέατος κόκκαλο σε περιμένει.
Τα αποφάγια από τα αποφάγια…

Και όμως…
Δεν είσαι αχόρταγος… ένα κόκκαλο σου φτάνει…
Τρως το κόκκαλο στην οικογενειακή θαλπωρή της σκηνή, κουνάς την ουρά σου χαρούμενος και φεύγεις…
Είχες εντοπίσει έναν μικρό θησαυρό σε έναν κάδο εκεί κοντά που σου ήταν άχρηστος.
Μέχρι τώρα…

Βρίσκεις τον κάδο και το μικρό κουτί γάλακτος εβαπορέ, σφραγισμένο και πεταμένο στα σκουπίδια.
Η Φιλιππινέζα της Κολωνακιώτισσας είχε κάνει λάθος και έφερε γάλα στο σπίτι. Στην πατρίδα της το γάλα είναι πολύτιμο… εδώ η κυρά της την κατσάδιασε γιατί ο «σοφός», όπως η ίδια τον λέει, της λέει ότι πρέπει να τρώει μόνο λαχανικά, καρπούς  και …αέρα. Είναι η νέα μόδα αυτά τα δόγματα, μάλιστα της κοστίζουν μια περιουσία… τόσο στα ειδικά μαγαζιά που τα πουλάνε, όσο και στον «σοφό».
Παίρνεις τη μικρή κονσέρβα προσεκτικά στα δόντια και πας στο νέο σου «σπίτι». Η μικρή Ελπίδα σε βλέπει και χαμογελάει ευτυχισμένη… δε χρειάζεται και αυτή πολλά. Μια μανούλα να την αγαπάει, μια σκηνή για να μη βρέχεται, και τον νέο της φίλο… τον Λουκάνικο.

Αφήνεις το γάλα στα πόδια της έκπληκτης μάνας, την κοιτάζει βαθιά στα μάτια και με τη μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν όλα τα πλάσματα όλων των ειδών, της μεταφέρεις το Μήνυμα:
«Από εδώ και στο εξής είσαστε στην προστασία μου. Τυχαία νομίζετε μας λέτε καλύτερους φίλους σας; Δε θα λείψει τίποτα στην κόρη σου… όσο μπορώ και περπατάω θα γυρνάω στους κάδους των σκουπιδιών και θα σας φέρνω να τρώτε.
Προσωρινά όμως…
Όλα θα πάνε καλά. Άδικα νομίζεις τρέχουμε όλοι για να μεγαλώσει η Ελπίδα;»

Κλείνεις το μάτι στην έκπληκτη μάνα, κουνάς την ουρά σου και φεύγεις πάλι στην Πλατεία.
Εκεί που οι ανυποψίαστοι για την Αληθινή σου Ταυτότητα σε περιμένουν.

Για να δυναμώσεις και για αυτούς την Ελπίδα…

© Νικόλαος Παναγοδημητρόπουλος

Πηγή

About Nick

Official Website www.arkadian.gr
Gallery | This entry was posted in Δοκίμια. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s