«Μοναξιά»


Θλιμμένος είν’ ο ουρανός, μόνος ενώ βαδίζω
μα ξάφνου λάμπει ο κεραυνός και να θυμάμαι αρχίζω.
Υπήρξε κάπου εκεί ψηλά, μας λέει ένας μύθος
ένας θεός που δε μιλά, με Δύναμη και Ήθος.

Δύο κομμάτια μια ψυχή, άνδρας μαζί και θήλυ
μα η Μοίρα τ’ άνοιξε πληγή, τον έστειλε στην Ύλη.
Το Ένα δύο γίνεται, ξέχωρα πια τα μέρη
το πρόβλημα όμως λύνεται όταν κρατούν το χέρι.

Βροχή χωρίς σταματημό, γύρω μου όλο στάζει
και δεν τον πνίγω τον καημό που η μοναξιά μου βγάζει.
Εκείνη που ’μασταν μαζί στον Ουρανό επάνω
Τώρα πλανιέται μοναχή τον νου νιώθω να χάνω.

Δύο ψυχές μονάχες τους στη Γη περιπλανιούνται
αφόρητη η μοναξιά, στο χέρι που δεν κρατιούνται.
Και ίσως κάποτε ξανά τα δύο Ένα γίνουν
μα τότε πια θα ‘ναι τρανά ΕΝΑΣ Θεός θα μείνουν.

© 2011 Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος

About Nick

Official Website www.arkadian.gr
Gallery | This entry was posted in Ποίηση (αγαπημένες επιλογές), Ποιήματα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s