«Ίσως»


Γιατί να το δω;
Ένα μικρό κομματάκι χαρτί…
Ένα αποσβησμένο «Σ’ αγαπώ … το κουτάβι σου»
Μια ταχυκαρδία που δεν ξέρεις αν θα βγάλεις τη βραδιά.
Και κάνει τόσο κρύο έξω…
Και ο αέρας… λυσσομανάει δαιμονισμένα και δεν είναι πια εδώ η τρεμάμενη από το πάθος φωνή σου να γεφυρώνει εκείνο το χάσμα.
Το χάσμα ανάμεσα σε μένα και τη χαρά…

Πόσο ανίκητος ήμουν όταν μου χαμογελούσες…
Πόσο θεός ένιωθα όταν σε ένιωθα να αναριγείς στο χάδι μου…
Πόσο πλήρης ήμουν να σε έχω πλάι μου…
Και πόσο μισός είμαι μακριά σου…
Πόσο ανίκανος να ξεχάσω την αίσθησή σου, το μύρο που ανέβλυζε από τα μαλλιά σου, το φως των ματιών σου, τη μελωδία της ανάσας σου…
Πόσο ανήμπορος να συνεχίσω να ζω μακριά σου…
Πόσο δυστυχής…

Νόμισα ότι άκουσα τη φωνή σου, αλλά φευ…
Ήταν απλά ένα θρόισμα των φύλλων.
Ένα ανασάλεμα στο μαστίγωμα του ανέμου μέχρι να πέσουν στο χώμα…
Όπως τα λόγια που ψιθυρίζαμε τότε …
Λόγια αιωνιότητας που βάσταξε λίγες στιγμές…
Πόσο μάταια όλα τελικά…
Η αγάπη πεθαίνει… μόνον οι Στιγμές μένουν…

Και πάλι εδώ… μισός.
Άδειο το σύμπαν αν δεν είσαι πλάι μου.
Η Αγάπη πέθανε αφού δεν κουμπώνεις πια στην αγκαλιά μου.
Το βλέμμα στυλώνεται στο κενό αφού δεν αντικρίζει τη λατρεία στα μάτια σου.
Αλλά περιμένω καρτερικά…
Ίσως… όταν δεν υπάρχουν πια φύλλα να θροΐσουν, όταν δεν υπάρχει πια άνεμος να μαστιγώνει τον άδειο χώρο δίπλα μου και μέσα μου… αυτό που θα ακούσω να είναι η φωνή σου.

Ίσως….

© 2012 Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος

About Nick

Official Website www.arkadian.gr
Gallery | This entry was posted in Ποιήματα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s